یه بی خیال

۲)علم چيز جالبي است، به‌شرطِ آن‌كه آدم مجبور نباشد از راهِ آن امرارِمعاش كند.

۳)قلب بايگاني چشم است.

۴)اراده یک احساس نیست بلکه شامل احساس های متعدد است و نمی توان آن را از اندیشه جدا کرد. در عین حال اراده یک شور است و کسی که اراده می کند به اشتباه اراده را با عمل یکی در نظر می گیرد.

۵)مرگ یک نفر یک فاجعه است و مرگ یک میلیون نفر فقط یک آمار.

۶)اشتباهات انسانهاي بزرگ قابل احترام است زيرا ثمر بخشتر از حقايق انسانهاي کوچک است.

۷)انسان هميشه تا ساكت است سالم مي باشد آنگاه كه حرف زد نيكوكار و يا گناهكار مي شود.

۸)انسان از پيروي چيزي ياد نميگيرد ولي از شكست خيلي چيزها فرا ميگيرد.

۹)انسان نه آن طور است كه مي پندارد نه چنان است كه او را مي شناسد و نه آن است كه مي نمايد.

 تمام احساسها با دستپاچگی قايقهای خود را از انبار بيرون آوردند و تعميرش کردند وپس از عايق کاری واصلاح پاروها آنها را به آب انداختند ومنتظر روز حادثه شدند.روز حادثه که رسيد همه چيز از يک طوفان بزرگ شروع شد و هوا بقدری خراب شد که همه به سرعت سوار قايقها شدند و پارو زنان جزيره رو ترک کردند.

 در اين میان عشق هم سوار بر قايق بود،اما بهنگام دور شدن از جزيره، متوجه حيوانات جزيره شد که همگی به کنارساحل آمده بودند و وحشت را نگه داشته بودند و نمی گذاشتند که سوار برقايق شود.

عشق سريعا برگشت وقايقش را به همه حيوانها و وحشت که زندانی آنها بود سپرد. آنها همگی سوار شدند و ديگرجايی برای عشق نماند.

 قايق رفت واو تنها درجزيره ماند. جزيره لحظه لحظه بيشتر زير آب می رفت و عشق تا زير گردن درآب فرو رفته بود. او نمی ترسيد زيرا ترس جزيره را ترک کرده بود. اما نياز به کمک داشت. فرياد زد و ازهمه احساسها کمک خواست.

اول، کسی جوابش را نداد. در همان نزديکيها، قايق دوستش پولداری را ديد وگقت: پولداری عزيز به من کمک کن. پولداری گفت: متاسفم، قايق من پر ازپول و شمش و طلاست وجای خالی ندارد! عشق رو به سوی قايق غرور کرد وگفت: مرا نجات می دهی؟

غرور پاسخ داد: هرگز، تو خيسی ومرا خيس می کنی! عشق رو بسوی غم کرد و گفت: ای غم عزيز مرا نجات بده. اما غم گفت: متأسفم عشق عزيز، من آنقدر غمگينم که يکی بايد بيايد و خودم نجات دهد!

 در اين بين خوشگذرانی و بيكاری از کنارعشق گذشتند، ولی عشق هرگزاز آنها کمک نخواست! از دور شهوت را ديد و به او گفت: شهوت عزيز من را نجات ميدهی؟ شهوت پاسخ داد: هرگز...برو به درک...سالها منتظر اين لحظه بودم که بميری! حالا نجاتت بدهم؟!!

عشق که نمی توانست نااميد باشد رو به سوی خدا کرد وگفت:خدايا... من را نجات بده. ناگهان صدایی از دور به گوشش رسيد که فرياد ميزد: نگران نباش من دارم به کمکت می آيم.

 عشق آنقدر آب خورده بود که نمی توانست خودش را روی آب نگه دارد و بيهوش شد. پس ازبه هوش آمدن، با تعجب، خود را در قايق دانايی يافت. آفتاب در حال طلوع مجدد بود ودريا آرامتر ازهميشه. جزيره آرام آرام داشت از زير هجوم آب بيرون می آمد، زيرا امتحان نيت قلبی احساسها ديگر به پايان رسيده بود.

عشق برخاست. به دانايی سلام کرد واز او تشکرنمود. دانايی پاسخ سلامش را داد وگفت: من شجاعتش را نداشتم که به سمت تو بيایم. شجاعت هم که قايقش دور ازمن بود ونمی توانست برای نجات تو راهی پيدا کند.پس می بينی که هيچکدام از ما تو را نجات نداديم!! يعنی اتحادلازم را بدون تو نداشتيم.تو حکم فرمانده بقيه احساسها را داری.

عشق با تعجب گفت: پس صدای کی بود که گفت برای نجات من مياد؟! دانايی گفت: او زمان بود.

عشق با تعجب گفت: زمان!! دانايی لبخندی زد و گفت: بله ٬ زمان

چون اين فقط زمان است که لياقتش را دارد تا بفهمد که عشق چقدر بزرگ است...

و او فكر مي‌كرد كه مي‌تواند بهشت را از جهنم تشخيص دهد ويا خوشي را از درد.گاه از او

مي‌پرسيدم كه آيا مي‌تواند مزرعه‌اي سبز را از ريل فولادي سرد تشخيص دهد؟و او تنها مي‌خنديد و

با غرورش به من طعنه مي‌زد!اما گريه هاي من از غم طعنه‌هاي او نبود.من مي‌گريستم چون اورا

از دست مي‌دادم.او و غرورش را.او و طعنه‌هايش را.اما آيا او واقعا مي‌توانست لبخندي واقعي را

از لبخندي دروغين تشخيص دهد؟

آيا او ميتوانست كه عشق را بفهمد؟ايا او محبت را مي‌دانست؟شايد او هرگز عشق را نميدانست و

و هرگز محبت را نمي‌فهميد اما من عاشق او بودم.

ترانه اي براي تو    

گفته بودند : بشکن !

اما اعتنايي نکرده بودم ....

لرزش صدايت ، گلايه هايت ، حرفهاي نگفته ات ...

تکانم داد !

گفتم : ديگر رفيق نيست !

اما اينبار حرفه دلم بـا حرفه زبانم يکي نبود !

به خاطره تــــو !

به حرمت تمام روزها و شب هاي يادگاريمان ، به حرمت واژه رفيق ، به حرمت حرفهايت .....!

گفتي : بشکن !

بـاشد رفـيـق !

اين بار غــرورم را بـا تمام غــرور خودم ،  خــرد مي کنم ..

و مي گويم مــن مغــرورتــريـن ،  ســربــزيــرتــريــن پسر شهـرم !!!

 
**دوستت دارم با صداي اهسته**

 براي تو  مي گويم

اين ترانه رو برات ميخونم

اين ترانه رو بگير بازش كن 

مثل معشوقه هاي قديم

دستهاي منو نوازش كن

اين ترانه شروع يه حسه

مثل يه جعبه ي شگفت انگيز

تو از اون تو يه عشق پيدا كن 

يا يه حسه دروغيه نا چيز

اين ترانه سه بعد داره سه حرف

تو كدومو ميخواي بگو كي بود     

كي ميخوست كه عاشقت باشه؟

اون فقط يه جسم خاكي بود

اين ترانه سه ضلع داره سه حرف

ما ميتونيم دو ضلع اون باشيم

مامي تونيم در کنار هم باشيم

ما  مي تونيم   عاشق هم با شيم

اي كه دستات سهمه دستامه

نميخوام مال كسي باشه

**عشق تو تمام تار و پودم    عشق تو زندگي وجودم**

من نميخوام كه بعد اين احساس

عشقمون مثلثي باشه

منو پشت مثلثا گم كن

واسه اينكه تو خاطرتم باشي

اين ترانه رو تجسم كن

واسه اينکه تو مال من باشي

بدون تو چه پروازي، چه احساسي چه آوازي
تويي که از صداي من، شراب کهنه مي سازي
بيا خوبم که مي دانم، در اين بازي نمي بازي

نياز رو تو خودم کشتم، که هرگز تا نشه پشتم
زدم بر چهره ام سيلي، که هرگز وا نشه مشتم
من آن خنجر به پهلويم، که دردم را نمي گويم
به زير ضربه هاي غم، نيفتد خم به ابرويم
مرا اينگونه گر خواهي، دلت را آشيانم کن
من آن نشکستني هستم، بيا و امتحانم کن

غرور اي ناجي حرمت، تو با من پا به پايي کن
به هنگام سقوط من، تو در من خودنمايي کن
من آن خورشيد زرپوشم، که با ظلمت نمي جوشم
بجز آغوش دريا را، نمي گيرم در آغوشم

چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید

چرا نگاه هایت آنقدر غمگین است ؟

چرا لبخندهایت آنقدر غمگین است ؟

اما افسوس ...

هیچ کس نبود

همیشه من بودم و من و تنهایی پر از خاطره.

آری با تو هستم ...

با تویی که از کنارم گذشتی ...

و حتی یک بار هم نپرسیدی

چرا چشمهایت همیشه بارانی است ... ؛؛

من / عشق

پاك                  يعني

سرزمين                      لحظه

يعني                                 بيداد

عشق                                     من

باختن                                                            عشق

جان                                                                          يعني

زندگي                                                                               ليلي و

قمار                                                                                  مجنون

در                                                  عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                                   عشق

دل                                                                                       يعني

كلبه                                                                           وامق و

يعني                                                                      عذرا

عشق                                                              شدن

من                                     عشق

فرداي                                يعني

كودك                          مسجد

يعني               الاقصي

عشق /  من

عشق                                       آميختن                                           افروختن

يعني                              به هم        عشق                             سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                        كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                    بيشمار

عشق                                     من

يعني                             الاسرار

كلبه   اسرار     يعني مخزن

مردن امر ساده اي است

و از زندگي كردن بسيار آسانتر است

تمام خفقان مرگ

در مقابل يك شك    

در مقابل يك حرص

در مقابل يك ترس

در مقابل يك كينه

در مقابل يك عشق

هيچ است

مردن امر ساده اي است

و در مقابل خستگي زندگي

چون سفري است كه

در يك روز تعطيل مي كنيم

و ديگر هرگز باز نمي گرديم  !

يادمون نره که ما تا ابد زنده نيستيم . ميدونم ياد آوري کردنش شيرين نيست . ولي هر روز به مرگ فکر کنيد . هيچ کس از يک لحضه بعد خبر نداره

امیدوارم حال کرده باشید با این عکسای مایکل جردن.یه اسطوره تو بسکتبال،من بسکتبال رو به عشق این موجود استثنائی شروع کردم...

فراموش كن چيزي را كه نميتواني به دست آوري

و به دست آور چيزي را كه نميتواني فراموش كني

سلام بچه ها خوبید؟

من امروز به یه موفقیت بسیار بزرگ رسیدم، بعد از ۳ ماه بالاخره...

شیرکو می دونه چی میگم

امیدوارم خوشتون بیاد

دانلودموزیک

طبق آمار گیری یکی از معتبر ترین سایت های جهان

 زیبا ترین گوینده جهان میترا طاهری معرفی شد

حقشه واقعا یا نه؟؟؟

جا داره در اینجا از همه دوستای گلم که افتخار میدن و وبلاگو نگاه می کنند و نظر میدن تشکر کنم.

از: یاسمن و نیلوفر عزیز،سمیرا،علیرضا،نسرین،پریسا،علی و نادیای عزیز،مریم،سارا(شب نویسان)،شادی،مهشید،نگین،شیدا،بهار عزیز،آیلین،هدیه، یه نسرین خانم دیگه،سحر،الناز و...و دوستای خوبم: سیروان ،شیرکو،فرزاد،شادی و آقا محمد گل که مطلب پایین رو تقدیم به ایشون می کنم و امیدوارم این دفعه دیگه یه کمی راضی شده باشن و از همه دوستای گل دیگم...

همتونو دوست دارم عزیزان

روزی بزرگ شده ای, که اولین لبخند واقعی را به خودت بزنی

هیچ چیز بدتر از داشتن ذهن آرامی که در آن آسودگی وجود ندارد نیست.

تجربه شانه ایست که طبیعت وقتی ما کچل میشویم, به ما میدهد.

ذهن ظرفی نیست که قرار باشد آنرا پر کنی, بلکه آتشی است که باید روشن شود.

حتی ماه هم تاوقتی که طلوع نکند, نمی درخشد

مهربانی, نجیب ترین سلاح برای پیروزی است.

همچو شمع نیمه جان به هوای

تو سوختن زیباست

جغد بارون خورده ای تو کوچه فریاد می زنه

زیر دیوار بلندی یک نفر جون میکنه

کی می دونه تو دل تاریکه شب چی می گذره

پای برده های شب حصیر زنجیره غمه

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

من اسیرسایه های شب شدم

شب اسیر تور سرده اسمون

پا به پای سایه ها باید برم

همه شب به شهرجنون

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

چراغ ستاره ی من رو به خاموشی می ره

بین مرگ و زندگی اسیر شدم باز دوباره

تاریکی باپنجه های سدش از راه می رسه

توی خاک سرده قلبم بذر کینه می کاره

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

مرغ شومی پشت دیوار دلم

خودش واین ورو اون ور می زنه

تورگهای خسته ی سرده تنم

ترس مردن داره پر پر می زنه

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

دلم از تاریکی ها خسته شده

همه ی در ها به روم بسته شده

بزرگترین آرزویم این است که

 کوچیک ترین آرزوی تو باشم

میگی گل رو دوست داری ولی میچینیش...میگی بارون رو دوست داری ولی با چتر میری زیرش...میگی پرنده رو دوست داری ولی میندازیش تو قفس...چه جوری میتونم نترسم وقتی میگی دوستم داری؟؟؟

                                                       می دانی چرا؟

چون با اینکه جدایی از تو بسی برایم دشوار  است ولی در عین حال دلپذیر هم هست   ، زیرا به خاطر تو دلتنگی به سراغم می آید .

پس بدان که دل تنگی ها هم بخاطر تو دوست دارم و تو از حال من خبر نداری .

بنابراین:

              هر که می خواهد من و تو ما نشویم مرگش باد و خانه اش ویران.

ای عشق من ، ای عزیزترینم:

                چه خوب شد که به دنیا آمدی و چه خوب شد که دنیای من  شدی .     

 پس:    

        برای من بمان و بدان که هیچ چیز با ارزشتر از عشق نیست و بزرگترین ویژگی عشق بخشایش است.

بنابراین:

           قلبم را که لبریز از عشق است به تو تقدیم می کنم و سوگند می خورم که تا ابد :

                                 عاشقانه دوستت بدارم .

سـلام بهونه قشنگ من برای زندگی

  آره بازم منم ، همـون دیوونه همیشگی

 

فدای مهربونیات چی می کنـی با سرنوشت

دلم واسه ت تنگ شده بود اینو دلم واسه ت نوشت

 

حال منو اگه بخوای یه رنگی و یه حالـیه

جای نگاهت بدجوری تو صحن چشمام خالیه

 

ابرا همه پیش منه، اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هرچی بگم جـون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون

فریاد زدم یا توبیـا یا منو پیشت برسون

فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی کشیـدم

حقیقتو بهت بگم به آخـر خط رسیدم

نمیـدونی چقدر دلـم تنگـه برای دیدنت

برای مهـربونیات، نوازشات، بوسیـدنت

 

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته

یه قلب تنهـا و کبـود هـلاک یه نگاهته

فدای تو یه وقت شبـا بیخوابی خستت نکنه

غم غریبی عزیزم زردو شکستت نکنه

اگه واست زحمتی نیست برسرعهدمون بمون

منم سپردمت تورو دست خـــدای آسمون

 

   قرن ما شاعر اگر داشت هوا بهتر بود

   خار هم کمتر نبود از گل بسا گل تر بود

   قرن ما شاعر اگر داشت که کبوتر با کبوتر باز با باز نبود شعار پرواز  

     وای بر ما که تصور کردیم عشق را باید کشت

  در چنین قرنی که دانش حاکم است عشق را از صحنه دور انداختن دیوانه گیست

     در ماندگیست،شرمندگیست

   قرن،قرن آتش نیست،قرن یک هوای تازه است فکر ها را شستشوی لازم است

     گم شدیم گر در میان خویشتن جستجوی لازم است

     نازنین ها از سیاهی تا سپیدی را سفر باید کنیم

« در تنور عاشقی سردی مکن

                                در مقام عاشقی نامردی نکن

لاف مردی میزنی مردانه باش

                                    در مسیر عاشقی افسانه باش»